Jedną z fajniejszych opcji w Gasnących Słońcach jest fakt, że niezależnie od pochodzenia, możemy zacząć grę postacią, która jest już ustawiona. Może to być wysoka ranga w gildii, pozycja w kościele lub w rodzie szlacheckim. Brzmi super, aż do momentu gdy przeczytamy cały podręcznik i zorientujemy się, że… nic z tego nie będziemy mieli poza fajnym przedrostkiem przy nazwisku postaci, wartym kilkanaście cennych punktów.

Oczywiście, można powiedzieć, ze dobry MG wykaże się wyczuciem i sprawę rozwiąże we właściwy sposób. Można też powołać się na jeden z 3 nie wydanych po polsku dodatków do Gasnących, opisujących szlachtę, gildię i kościół, z których każdy zawiera parę mglistych akapitów na ten temat. Można też, co właśnie czynię, uznać, że twórcy systemu schrzanili sprawę i dopisać parę własnych zasad.

Zacznę od prostej rzeczy. O co ten cały ból. Jak zwykle, o pieniądze, a właściwie o punkty postaci, które można by wydać na coś ciekawszego. Taki tytuł księcia/księżnej rodu, który powinien dać graczowi potężne uprawnienia, kosztuje 13 punktów postaci. I w zasadzie poza mglistym opisem o  „prawie do zarządzania czymś wielkości kontynentu i wiążącą się z tym odpowiedzialnością”(*) nic nie daje.

13 punktów postaci. Za to można wymaksować jakąś umiejętność podstawową i przykoksić jedną dodatkową, nakupować sztuczek lub wszczepy. Najgorzej wydane punkty postaci w historii grania w RPG.

Pomyślmy więc o tym, jak by ten wydatek mechanicznie uzasadnić. Poniżej wrzucam tabelkę zbierającą rózne rangi z podręcznika, z dodanym indeksem w postaci Poziomu rangi.

Teraz zastanówmy się, jak te poziomy mogą wpływać na grę.

Rozpoznawalność

Rzecz oczywista. Nie wyobrażam sobie, jak można nie znać księcia/prezydenta/mistrza swojej frakcji. Osoby widoczną na każdym odbiorniku, spoglądającą z plakatów, gazet, banknotów i monet.

Proponuję więc wprowadzić do systemu Rozpoznawalność, czyli rzut, który pozwoli bohaterom poznać szefa swojej lub konkurencyjnej frakcji nim go obrażą.

Rzut wyobrażam sobie następująco: Gracz rzuca kostką k20 i podaje nam wynik. Jeśli jest on niższy lub równy niż Percepcja bohatera i Poziom rozpoznawanej osoby (patrz tabela powyżej), delikwent jest rozpoznany. Jeśli powyżej, pozostaje nieznany. Jeśli osoba pochodzi z tej samej frakcji, Poziom mnożymy razy dwa.

Przykład: Do pokoju wchodzi ubrany w czerwoną szatę, haftowaną złotą nicią w baśniowe motywy, grubszy facet z dużym, zadbanym wąsem. Jest to Baron von Munchausen, z frakcji bohatera obecnego w pomieszczeniu. Gracz kierujący ruchami postaci rzuca na Rozpoznawalność, wyrzuca 10. Percepcja bohatera wynosi 5, poziom barona (ponieważ jest z tej samej frakcji) liczymy podwójnie i wynosi on 2 x 3 = 6. Gracz rozpoznaje barona.

Mechanizm można też stosować w drugą stronę – przeciwko graczom. Ciężej będzie im działać incognito, jeśli będą mieli wysoki status. Mogą oczywiście skorzystać z charakteryzacji i aktorstwa aby ukryć tożsamość. Doda to dodatkowego smaczku do gry. Rozpoznawalność pozwala także wprowadzić inne zastosowania rangi.

Pozycja

Drugim możliwym zastosowaniem jest Pozycja. Tutaj mechanizm jest jeszcze prostszy. Mając pozycję w rodzie dodajemy różnicę w poziomach postaci do wszystkich rzutów socjalnych.

Na przykład, Wspomniany baron von Munchausen spotyka postać gracza, kawalera. Rożnica między rangami wynosi 2 poziomy. Mistrz gry będzie miał premię +2 do rzutów przeciwko biednemu graczowi, podczas rozmowy jego bohatera z baronem.

Jeśli komuś nie chce się liczyć, można dodawać sam poziom (a nie ich różnicę).

Zasoby

Ostatnie wymyślone zastosowanie to zasoby. Wyższa ranga oznacza dostęp do lepszych technologii. Tak jak Majątek pozwala regularnie brać dodatkowe pieniądze z dochodu, tak ranga powinna pozwalać na zamawianie towarów i usług „na koszt domu”. Kwestią sporną jest to, co można zamawiać na danym poziomie. Przyznaję się inspiracji z Cyberpunka 2020. Zasoby można wykorzystać raz na sesje w celu uzupełnienia utraconego lub zepsutego sprzętu, lub wymuszenia przysługi.

Uwaga, lista mocno robocza, chętnie w komentarzach zobaczę uwagi.

Poziom 1

Rzeczy przysługujące każdemu rycerzowi. Proste wyposażenie do poziomu technologicznego średniowiecza (broń biała, łuki, kusze, pancerze metalowe do kolczugi), uzupełnienie wykorzystanej amunicji, wyżywienie, nocleg w izbie.

Poziom 2

Broń krótka palna (prochowa), pancerze plastikowe (do plastikowej kolczugi), rumak lub prosty pojazd służbowy, list przewozowy na obcą planetę w najniższej klasie, informatorzy, wproszenie się na imprezę.

Poziom 3

Broń palna (dowolna), pancerze (nie wspomagane), pojazd służbowy z szoferem, usługi kurierskie, pomoc lokalnego szlachcica, gościna w apartamentach.

Poziom 4

Broń laserowa, dowolny pancerz, ochroniarz, wynajęcie statku oceanicznego, pojazdu powietrznego lud dowolnego pojazdu lądowego, prywatna audiencja u przedstawiciela rodu.

Poziom 5

Broń plazmowa, proste tarcze energetyczne, prawo do osadzania ludzi na urzędach, nadawanie patentów oficerskich, prywatna audiencja u przedstawiciela innej frakcji.

Poziom 6

Wymiana tarczy energetycznej, pancerza wspomaganego, oddział komandosów, urządzenie balu na swoją cześć, wynajęcie statku kosmicznego na daleką wyprawę.

To tyle, dziś tylko te trzy propozycje. Oczywiście nie musicie korzystać ze wszystkich 3 zastosowań na raz. Mam jednak nadzieję, ze zachęcę was do grania w Gasnące i zabawy z ich mechaniką.

Następnym razem skrobnę coś o rozpolitykowaniu graczy.

*- taki mniej więcej opis dla każdej rangi znajduje się w dodatku Lords & Priests. Bardzo pomocny prawda?

Dziś wieczór kończy się 36 odsłona Karnawału Blogowego poświęcona konfliktowi. Wzięło w niej udział 16 bloggerów, tworząc 17 wpisów. Pełną listę notek znajdziecie poniżej.

Dziękuję bardzo wszystkim za udział i zapraszam do wzięcia udziału w następnej, 37 edycji, którą poprowadzi Enc.

Notka ogłaszająca temat nowej edycji powinna pojawić się na jego blogu już jutro.

36 odsłona Karnawału jest na ostatniej prostej. Pozostał już tylko tydzień. Chętnym proponuję nie zostawiać pisania na ostatnią chwilę, tylko podejść do tematu w ten weekend.

Prowadzący następnej edycji już się zgłosili, w liczbie dwóch. Przyszłość KB RPG jest bezpieczna.

Zamieszczam też listę dotychczasowych wpisów.

Tekst jest przeznaczony dla graczy i mistrzów gry zaczynających przygodę z RPG i został napisany w ramach 36 edycji Karnawału Blogowego, której tematem jest Konflikt. To o nich pisałem poniższe słowa, przypominając sobie swoje podejście do gry z przeszłości. Dla osób zajmujących się tym hobby od dawna, może się wydawać zbiorem banałów i oczywistych-oczywistości.

Wstawka muzyczna ma umilić czytanie, nie jest obowiązkowa 😉

Sobota wieczór.

Mieszkanie ogarnięte, stół przetarty, chipsy przesypane, napoje gazowane nalane do szklanek, inne płyny w pogotowiu.

Na stole starannie posortowane podręczniki, notatki, kraty postaci, dodatki, oraz złożone w oddzielnym miejscu Święte Kostki Zagłady (TM).

Rodzina i współlokatorzy spławieni. Kot i pies wyprowadzeni lub wygnani na podwórko. Za chwilę rozlegnie się dzwonek do drzwi i zacznie się znowu.

Wojna.

Już za chwilę jako mistrz gry będziesz mógł dokopać tym aroganckim graczom i pokazać im, gdzie ich miejsce. W końcu nauczą się doceniać Twój wkład w sesję.

Już za parę minut jako gracz dostaniesz do rąk kości i pokażesz mistrzowi gry, co myślisz o jego wywyższaniu się. Czas pokazać megalomanowi, gdzie jest jego miejsce.

Jeśli przynajmniej częściowo odnajdujesz w powyższych przykładach drużynę, to macie do czynienia z poważnym konfliktem.

Skąd się bierze konflikt w ekipie

Powodów konfliktu może być wiele i większość z nich to zwykłe różnice międzyludzkie – odmienne poglądy, przekonania, zachowania, różne kultury bycia, wiek i oczekiwaniami wobec gry. Przeważnie pojawiają się one już na samym początku  i szybko można je rozwiązać, lub zmienić ekipę.

Problemem są konflikty narastające z czasem. Ludziom nowo poznanym łatwiej jest powiedzieć „sorry, ale nie będę z wami grał”, niż kolegom z piaskownicy, z którymi gra się już kilka lat. W takim wypadku problemy też rosną stopniowo – z wiekiem, doświadczeniem i przebytymi życiowymi drogami.

Niezależnie od tego, skąd bierze się wasz konflikt, warto spróbować go rozwiązać w cywilizowany sposób. Pierwsza zasada RPG brzmi „wszyscy mamy się dobrze bawić”.

Jak radzić sobie z konfliktem

1) Nazwijcie rzeczy po imieniu

Tak jest, jeśli mamy z kimś problem, powiedzmy to. Oczyści to atmosferę i zmusi drugą osobę do zastanowienia, lub uświadomi wszystkim, że dalsza gra nie ma sensu.

2) Dajcie sobie czas

Gracie co drugi dzień? Zróbcie sobie parę tygodni przerwy. Zmieńcie MG i system. Zmieńcie miejsce w którym gracie. Zamiast sesji pograjcie w planszówki, wyjdźcie na herbatę lub inne piwo. Emocje opadną a wam uda się spojrzeć na sprawy RPGowe z perspektywy.

3) Zamieńcie się miejscami

Może wasz MG po prostu wyskoczył z wszystkich pomysłów jakie miał. Albo jako gracze chcielibyście spróbować się w drugiej roli? Zamieńcie się miejscami, zobaczycie, co boli mistrza gry, a co gracza. Jeśli wyciągniecie z tego wnioski, super!.

4) Unikajcie eskalacji

Ktoś wam zabił ulubioną postać? Planujecie zemstę? Odpuścicie, to nie ma sensu, a źle się skończyć. Jeśli macie żal, patrzcie punkt 1 i 2. Jest to szczególnie ważne, jeśli prowadzicie sobie na zmianę – jeśli wy skrzywdzicie im postaci, oni wam oddadzą… już na najbliższej sesji.

5.A) Uświadomcie sobie, że gracie zespołowo.

Zastanówcie się, po co gracie w RPG. Żeby komuś osobiście dokopać? Czy żeby przeżywać fantastyczne przygody w magicznym świecie? Jeśli to drugie, to musicie sobie uświadomić, że nie jesteście wrogami. Cała ekipa, mistrz gry i gracze, współtworzy opowieść. Mówiąc opisowo,  jak fajny byłby Władca Pierścieni, gdyby trzy trolle na samym początku zjadły całą ekipę? Opowieść była ciekawa, bo autor pozwalał postaciom rozwinąć skrzydła. Tak właśnie powinni współpracować gracze i mistrz gry.

5.B) Uświadomcie sobie, że „to tylko postać”.

Jeśli lubicie granie w trybie „knujemy przeciwko sobie”, to musicie sobie uświadomić, na sesji odgrywacie postać. Sztylet wbity w plecy postaci nie rani gracza, tylko zadaje obrażenia jego awatarowi. Jeśli ktoś nie umie się z tym rozgraniczeniem pogodzić, powiedzcie wprost, że taka gra wam się nie podoba. W wielu środowiskach utarło się stwierdzenie, że gra przeciwko sobie to oznaka dojrzałości RPGowej. Nie dajcie się oczarować tym mitem.

Jeśli mimo to sytuacja was przerośnie, na myśl o sesji zaczynacie się stresować zamiast cieszyć, a kartę postaci zostawiacie na noc w szafie, to nie pozostaje wam nic innego niż podziękować współgraczom i ruszyć dalej w poszukiwaniu nowej ekipy…

Powodzenia na sesji i jak ktoś mi dziś poradził… więcej luzu, to tylko gra.

Wpis biorący udział w 28 edycji Karnawału Blogowego RPG:

Tak, jestem RPGowym MG rasistą.

Nie, nie ma to przełożenia na rasizm w życiu realnym, już wyjaśniam.

Nie poniżam w grach przedstawicieli innych narodowości i wyznań, jeśli nie jest to wybytnie uzasadnione fabularnie (np umiejscowieniem sesji na południu USA w XVIII wieku zakładam dyskryminację całych grup etnicznych). Nie wyładowuję swoich osobistych frustracji. Po prostu uważam, że większość ras nie-ludzkich jest wpychana w gry RPG na siłe, a każdy człowiek najlepiej umie zagrać sobą. I na tym powinien się skupić, na graniu człowiekiem.

Wspominałem już kiedyś, że rasa ludzka jest super? W obrębie tego samego przedziału statsów można zmieścić dowolne przekonania, kolor skóry, rozmiar, filozofię rozwiązywania problemów i powiązania rodzinne. Można grać wyniosłym arystokratą lub krępym siepaczem, kobietą, mężczyzną, starcem, dzieckiem. Wypisz, wymaluj, czym się chce.

A teraz spójrzmy na takie archetypiczne elfy. Pozwalają grać dumnymi, wyniosłymi postaciami. Albo orki. Duże, silne, głupie. Fajnie, ale tak samo mogę zagrać człowiekiem. Więc po co udziwniać.

Nie znaczy to, że inne rasy u mnie nie istnieją lub są traktowane, jako gorsze. Wręcz przeciwnie. Takie archetypiczne elfy, z ich kilkusetletnim doświadczeniem, górują nad dowolnym człowiekiem w wybranej przez nich dziedzinie. Krasnoludy są znakomitymi inżynierami i czeladnikami, jakoś ich wyrobów jest legendarna. Do czego więc zmierzam? Do tego, że gracze rasy psują. Wszystkie z wyjątkiem ludzkiej.

Absurd 1) Jest nas mało, ale jedziemy jednym wózkiem.
Skąd ja to znam. Dowolny system SF. Planeta złożona w 99.9 % z ludzi, w 0.1% przez przedstawicieli innych ras. W dodatku, są rasy tak nieliczne i niespotykane poza swoimi koloniami, że większość ludzi natyka się na nie raz w życiu.
Jak wygląda standardowa drużyna? Dziwny obcy 1, niestandardowy obcy 2, legendarny obcy 3, zwykły człowiek. Tia… Pomijam fakt, że takie spotkanie statystycznie nie powinno się zdarzyć, wiecie jak to się rzuca w oczy? Jak to wygląda? Jak ta grupka świeci się w tłumie?

Absurd 2) Chcę zagrać elfem-nie-elfem.
Gracz przychodzi z historią postaci: „Chcę zagrać elfem, ale takim dziwnym, no wiesz, wychowanym w mieście, adoptowanym przez ludzi, który nie rozumie innych elfów i nie chce z nimi żyć”.
W tłumaczeniu na nasze, chcę grać człowiekiem z lepszymi statystykami. Pomijam kwestię niezbilansowana ras (i dziwnego osłabiania ludzi w stosunku do obcych), ale jak chcesz zagrać „takim w sumie człowiekiem”, to zagrasz „w sumie człowiekiem”. Tylko tyle i aż tyle.
Absurd 3) Mój lelf tyłko tlochę siepleni
Gracz, zupełnie nie znający tła rasy, nie posiadający predyspozycji introwertyk flegmatyk chce zagrać rasą charyzmatycznych, porywczych psocicieli i kochanków… Tia… i może frytki do tego. Tutaj granie człowiekiem też by nie pasowało, ale w przypadku rasy, która podkreśla te aspekty postaci, będzie wyglądało groteskowo. Stanowczo mówię nie.

Absurd 4) Jestem honorowym, dumnym krasnoludem. Ale się naje***, więc przypier*** Ci w pysk!
Tia, zmora Warhammera. Jeszcze raz gracz zagra mi krasnoludem alkoholikiem, gburem, chamem i psychopatą, to własnymi rękoma za drzwi wyrzucę. Czy gracze poza oglądaniem obrazków czytają podręczniki? I czy zatrzymują się na opisach ras? Bo mam wrażanie, że większość czyta tylko tabelki z bonusami do cech…

Absurd 5) Jestem myślącym, nwymiarowym kryształem z betelguzy postrzegającym czas nie liniowo, ale trójwymiarowo i myślącym nad każdym problemem ponad 100 lat.
Całą sesję myślisz, czy coś powiedzieć. 100 PD. Idziesz po pizzę.

Absurd 6) Jest to tajemnicza rasa, której nikt nie rozumie. I chcemy zagrać jej czterema przedstawicielami.
To już tragedia. Wszelkie rasy „ubermagiczne” i „megafantastyczne” powinny być starannie reglamentowane. Jakakolwiek rasa straci przymiotniki „tajemnicza” i „niezrozumiała” po tym jak kolega będzie nią chodził na baby pięć sesji z rzędu.

Pomijam resztę absurdów związanych z tworzeniem ras nieludzi na siłę(szczególnie widocznych w SF), problemów z wszelkimi pół- (pół-elf, pół co? Wydra?). Pomijam źle zaprojektowane, głupie, niegrywalne rasy (w moim słowniku „Ta rasa ma mentalność roju” oznacza „Tą rasą się nie gra. To są zmarnowane strony podręcznika gracza”). Jeśli jakaś rasa jest trudniejsza do zrozumienia niż, przykładowo, japońska szesnastolatka z dyskoteki w centrum Kioto, to marnie widzę szanse jej odgrywania. Po prostu granie rasą inną niż ludzką niesie za sobą cały ciężar archetypu i gatunku, który gracz musi udźwignąć. Osobiście uważam, że większość graczy sobie z tyn nie radzi. Ba, spora grupa nawet nie udaje, że próbuje, ot mają człowieka z fajnym wyglądem i sztuczką ekstra. Masakratora na tle frajerów grającymi ludźmi. Gdy widzę takie podejście, scyzoryk mi się w kieszeni otwiera.

Zawsze, gdy gracz chce u mnie zagrać rasą nieludzką, odbywam z nim poważną rozmowę – będziesz miał pod górkę, bo będę od Ciebie wymagał więcej. Będę karał za rzeczy, które innym ujdą na sucho. Dlaczego? Bo grają tylko ludźmi. I aż ludźmi. Zagraj jedną sesję, na której pokażę Ci jak widzę NPCa tej rasy i stosunek świata do niego. Potem się zdecydujesz.

Po takiej rozmowie część graczy się zniechęca i gra „zwykłym Kowalskim, operatorem miotacza ręcznego”. I robi to bardzo dobrze. Ale są tacy, którzy zbierają się w sobie, doczytują brakujące podręczniki i grają świetnie. Tak, że patrząc na ich zmagania ze światem gry i nieludzką naturą postaci, serce rośnie. A o to chyba koniec końców chodzi.

A w oczach innych ludzi elfy nie stają się wysokimi dupkami, krasnoludy opijami i warchołami. Bo po prostu im na to nie pozwalam. I możecie mnie w związku z tym nazwać dowolnie: RPGowym purystą, faszystą lub rasistą. Będę z tego dumny.